ცხოველები და მათი უფლებადამცველები საქართველოში



ცხოველები, ადამიანების მსგავსად განიცდიან სიხარულს, ტკივილს, სიყვარულს, იმედგაცრუებასა და სიამოვნებას, მიუხედავად ამისა ხშირად გვესმის და ვხედავთ ცხოველების ჩაგვრის, წამებისა და უდიერად მოპყრობის საზარელ კადრებს. ადამიანები მათ, როგორც უსულო საგნებს ისე ეპყრობიან და თავს უფლებას აძლევენ სასიკვდილოდაც კი გაიმეტონ. დღეს განვითარებილ მსოფლიოში აღარავინ დავობს, რომ ცხოველებს, ისევე როგორც ადამიანებს, გაფრთხილება და გვერდში დგომა სჭირდებათ, მათ უფლლებებს კი მკაცრი დაცვა.

ცხოველების უფლებებზე, ჩვენ არასამთავრობო ორგანიზაცია „Animal Project • პროექტი ცხოველებისთვის“ საზოგადოებასთან და მედიასთან ურთიერთობის მენეჯერს - ნათია ჩიქოვანს ვესაუბრეთ. ცხოველებზე მზრუნველი ორგანიზაცია ოფიციალურად, პანდემიის დროს, დეკემბერში ჩამოყალიბდა თუმცა აქტიური საქმიანობა 2020 წლის მარტში დაიწყო.


- სალამი ნათია, მოგვიყევი შენს შესახებ, რას საქმიანობ და რითი ხარ დაინტერესებული?


პროფესიით მარკეტერი/საზოგადოებასთან ურთიერთობის მენეჯერი და მოდელად მუშაობის მრავალწლიანი გამოცდილებაც მაქვს. ასევე, რამდენიმე თვე ვიყავი შუა დღის გადაცემის წამყვანიც, რაც, არ დაგიმალავ და ძალიან მომწონდა :). ინტერესებიდან პირველ რიგში სოციალურ აქტივიზმს გამოვარჩევ - ყოველთვის ვიყავი სოციალურად აქტიური და ვცდილობდი ჩემი, როგორც მოქალაქის წვლილი შემეტანა საზოგადოებისთვის საკეთილდღეო ცვლილებებში. განსაკუთრებით, ქალთა უფლებები და შრომის უფლებების საკითხები მაინტერესებდა, თუმცა, ბოლო რამდენიმე წელია ძალიან აქტიურად ჩავერთე ცხოველთა უფლებების სფეროშიც, რამაც მომიყვანა ამ ინტერვიუმდე :)


- ფრაგმენტი ბავშვობიდან, რამდენი წლის იყავი როცა შინაური ცხოველი გაჩნდა შენს ცხოვრებაში?


ცხოველი ბავშვობაში მხოლოდ ერთხელ მყავდა, ლეკვი, ალბათ 7-8 წლის ასაკში და ისიც ცოტა ხნით. დედაჩემი ვერ შეეგუა სახლში ცხოველს და გააჩუქეს. ძალიან მძიმე სტრესად მახსოვს ეს ამბავი დღემდე.

ზოგადად, მთელი ცხოვრება მიყვარდა ძაღლები, მაგრამ გაზრდასთან ერთად, ძალიან გამიზნულად ვდისტანცირდებოდი მათგან, ვიცოდი, რომ უდიდესი პასუხისმგებლობა იყო და არ მინდოდა ამ პასუხისმგებლობის საკუთარ თავზე აღება, მეშინოდა.. კატები, გამოვტყდები, რომ 26 წლის განმავლობაში, იგნორირებული მყავდა. არ მძულდა ან მეშინოდა, შემეძლო მოვფერებოდი კიდეც, თუ სადმე სტუმრად ვნახავდი, თუმცა ნამდვილად არ მიყვარდა.


- გაიხსენე პირველი ფისო და მასთან დაკავშირებული ისტორია


გაცნობიერებულ ასაკში, ჩემი პირველი ცხოველი იყო ფისო, რომელიც ჩვენს სადარბაზოს შემოეჩვია. მაშინ, იმდენად არაფერი გამეგებოდა ცხოველის მოვლაზე, მახსოვს იოგურტს ვაჭმევდი :( თუმცა, მალევე შევიძინე კატის საკვები, რადგან ბოლო პერიოდში, სახლის ზღურბლთან მხვდებოდა უკვე.. რამდენიმე კვირის შემდეგ, გულმა ვეღარ გამიძლო და სახლის კარიც გავუღე...


- რამდენი ფისო გყავს ახლა და როგორ მოხვდნენ ისინი შენთან?


ამჟამად მყავს 2 ფისო ჩემთან და 1 ფისო დედაჩემთან. სამივე, რა თქმა უნდა, ქუჩიდან აყვანილი და გადარჩენილია.